Şafak Çelik

HATIRLANMASI İÇİN KÜÇÜK BİR NOT

Uzaklaşan çocukluğum ve tabii Özlem için…

hüzünlü bir not kalmış ardında

“bulutu severdi. beyaz

kuş lekesi olmayan”

suyla kaplı ateş katı

üzerinde seğiren ayaklarımız

telaşlı çocuklarız su üzerinde

unutacak olan çocuklar

bir an önceki telaşını

geçip bahçelere ne boş ne anlamsız

telaşı. yitirdikçe çocukluğu

büyüyen yük

içbükey

ıslak yorgan altında bir uykusuz at (eşiniyor)

dansçı bir babanın oğlu (gerer kaslarını)

konuşur kendine (su sesini yutuyor)

- ben geçerken düzeltirim

eğik ışıklarını sokak lambalarının

dönüşü olmaz belki

düşen huzmenin

- ben hazırlarım sesini

akdeniz’in alışkın balıklarının ve

sahile kapaklanan dalgaların

yorgun düşen sesini

- ben hatırlarım;

“kaç güneş batmış yüzünde

saçların yıldızsız bir orman

gölgesiz savruluyor

kara gecede kara bir taş

kara suya gömülüyor

mümkün değil renklenmek yeniden

esirliğimin balı

senin ellerinle bile”

önümden geçen kaviste

gözlerimden kelimeler devrilebilir

dışa meyilli

dışbükey

eğnendiği gece omzundan kayıyor

ne ki sabah yine uzak

uzak renkleri soluk çocukluğun

yokluk ve neşe

uzak. telaşında koşturmanın

su üzerinde. yokluk

altında ateş

uzak çocuktan.

ekmek
ne mübarek

Şafak Çelik, Uzatılmış Bir Yas, Şule Yayınları, 2019