Bir tuşa basınca şecereyi önüne döküyormuş bilgisayar. Dün altını bezlediğimiz çocuklara, beş kuşak önceki dedemizin adını, nerede doğduğunu, ne zaman vefat ettiğini söylüyormuş.

Ortaokul son sınıftayken başlamıştı bende bu merak. Öncelikle babama ve dedeme, sonra da büyük amcalara ya da teyzelere sorular sorardım. Benim sorularım beş para etmezdi, ama onların anlattıkları dünyaya bedeldi. Halep'ten Kastamonu'ya yürüyerek gelen büyük dedemizin hikâyesini dinlerken o yolları kateden benmişim gibi yorulurdum. Yanya'dan gelin gelen büyük nenemizin, kar gördüğünde nasıl heyecanlandığını ağzım açık dinlerdim. Şarapnel parçasıyla kolunu kaybeden dedemizin ağrısı benim koluma geçerdi. Nenemin Anadolu kadınlarına has üslubuyla söylediği manileri, tarlada onunla ekin biçen imeci kadınlardan biri gibi dinlerdim. Ender bulunan şifalı bir bitkiye benzerdi onlardan duyduklarım; aslında muhabbetti hepimizi iyi eden. İhtiyarından çocuğuna, bütün aileyi tutkal gibi birbirine yapıştıran bir muhabbet.

Şimdi o çok bilmiş tuş, bana bunların hangisini hissettirecek? Sana neler neler anlatacağım, diyerek beni köşeye çeken ve orada yapayalnız bırakan tuş, vaktiyle toprağı eşeler gibi çıkarttığım hikâyelerden hangisini anlatacak? Anlatabilecek mi sahiden?